Waarom publiceer ik mijn boeken in eigen beheer?

Tussen een droom en die droom werkelijkheid maken ligt een weg die lang is, vol kuilen en bulten zit en waar het verkeer eigenlijk bijna nooit mee zit. Ik neem je mee over de weg naar mijn eerste boek en waarom ik die in eigen beheer heb uitgegeven.

Over hoe het schrijven van mijn eerste boek tot stand is gekomen, heb je eerder al kunnen lezen in deze blog. Na het hele schrijfproces was het tijd om het boek écht de wereld in te helpen. En dat is… onmogelijk.

Natuurlijk probeerde ik het via de gebaande paden: uitgeverijen benaderen. Avonden lang zocht ik uitgeverijen die bij me pasten, stelde ik een nette mail op en voegde mijn manuscript toe als bijlage. Soms kreeg ik binnen een paar dagen antwoord, soms binnen een paar maanden. Maar het antwoord was altijd hetzelfde: nee.

Off-road

Teleurgesteld was ik wel, maar verbaasd niet. Ik had er al op voorgesorteerd dat een boek van een onbekende schrijver met een relatief niche thema (mieren) eigenlijk weinig kans maakt om gepubliceerd te worden. Dit hoeft niet per sé iets te zeggen over goed of slecht. Uiteraard waren er in die periode ook tijden dat ik aan mezelf en mijn kwaliteiten begon te twijfelen, maar bij elke afwijzing groeide er eigenlijk meer en meer vastberadenheid in mezelf: f*ck it, dan maar off-road.

Ik wist heus wel dat ik met ‘Anda’ geen Gouden Griffel in de wacht ging slepen, maar ik geloofde genoeg in de kwaliteit van het boek en ik geloof genoeg in mijn droom om professioneel schrijver te worden, dat ik op zoek ging naar een andere manier om Anda het daglicht te laten zien. In de zoektocht naar andere manieren kwam ik uit bij Uitgeverij Boekenbent.

Dat is óók een uitgeverij, maar wel een uitgeverij die auteurs helpt om hun boek zelf uit te geven. Maar dan met meer persoonlijke aandacht, fijne samenwerking en goede kwaliteit dan bijvoorbeeld een Boekscout, waar de selfpubboeken van de lopende band denderen. Jo-Ann van Boekenbent hielp me om inzicht te krijgen in het uitgeefproces en de kosten die ermee gemoeid zijn. Ze hielp me met het bepalen van het lettertype- en grootte en de rest van het binnenwerk. En ze zorgde ervoor dat de boeken gedrukt werden.

Elk nadeel heb z'n voordeel

In de tussentijd had ik het zogenaamde selfpubben omarmt. Het is gigantisch hard werken, maar minstens net zo hard genieten. Eerst om het boek überhaupt te maken, vanbinnen en vanbuiten, het dan te publiceren en vervolgens te vermarkten. Slechts een klein deel van het werk dat je verzet heeft effect, waarvan veel ook nog eens op de lange termijn is. De afwijzingen klotsen nog steeds constant tegen de plinten omhoog. Gelukkig is er ook veel omarming. Daarnaast zit je niet vast aan deadlines, mag je vasthouden aan je eigen creatieve authenticiteit, houd je per boek méér over dan bij een reguliere uitgever en heb je meer persoonlijk contact met lezers. Er zitten ook genoeg voordelen aan.

Mensen die me een beetje kennen, weten dat ik dingen graag zelf doe. En dat als ik iets wil, dat ik er ook vol voor ga. In selfpubben moet je inderdaad bereid zijn om vrijwel álles zelf te doen, met hier en daar gelukkig wat hulp. Die eigenschappen hebben me geholpen om toch een deel van mijn droom werkelijkheid te maken en een gepubliceerd boek te hebben. Met een berg wilskracht en doorzettingsvermogen liggen er buiten de gebaande wegen talloze kansen. Niet voor het oprapen, hoor, maar wel voor het uitgraven.